كسى كه اندك اطلاعى از رجال علمى اسلام داشته باشد و بر سعهء مجال عمل ايشان واقف شود به مزاياى علمى و عملى و اخلاقى آنان آشنا خواهد شد و خواهد دانست آن بزرگان داراى چه همتى بلند بوده و چطور از همه چيز و حتى از خود گذشته و تا چه حد در امور معنوى - يعنى كسب حقائق و ترويج فضائل - استقامت ورزيده و بألاخره از لحاظ عظمت نفس به چه پايه و مقامى شامخ رسيده‌اند . انسان بايد بسيار با همت و بلند نظر و عظيم النفس باشد كه در تمام دورهء زندگانى از همه لذائذ مادى و خوشيهاى دنيوى بگذرد و با سختى و تنگى زندگانى ، شب و روز براى خدا در راه كسب و نشر علم كوشش كند و در تمام مراحل عمر قدمى از طريق تقوا و زهد بر كنار نرود و در جميع شؤون زندگى خدا را حاضر و ناظر و قادر و قاهر داند و به ياد او و به راه او قدم و قلم بزند . عنايت و توفيق الهى نيز بايد به حدّى كامل بر حال كسى شامل آيد تا بتواند عمر گرانمايه را در راهى چنين به پايان برد و نفس خود را به چنان پايه‌اى برساند . نويسندهء اين كتاب فوائد الرضويه كه مانند سائر تأليفات زياد او نفيس و مفيد است يكى از آن مردان بزرگ نفس مىباشد ، تعليمات دين مقدس اسلام اين دانشمند را به طور كامل تربيت كرده است در ايمان و خلوص و ورع آيتى بزرگ بوده . محدث قمى چنانچه خودش مرقوم داشته در سال 1332 قمرى به مشهد مشرّف و مجاور شده است . من از همان اوقات كه بيش از يازده سال نداشته و هنوز در تربت حيدريه بوده و به تحصيل مقدمات اشتغال داشته‌ام نام اين دانشمند را در محضر مبارك پدر بزرگوارم زياد و توأم با تجليل و تبجيل مىشنيده و غائبانه ارادت مىورزيده‌ام . در اواخر 1338 يا اوايل 1339 قمرى كه براى تحصيل به مشهد مشرّف شدم به سابقه ارادت و سابقهء آشنايى كه در موقع مسافرت ايشان به تربت حاصل شده بود ، زيارت ايشان را بسيار مغتنم مىشمردم و از محبت و راهنماييهاى ذيقيمت ايشان استفاده مىبردم . چند سالى كه در مشهد بودم و با اين دانشمندِ با ايمان معاشرت